Talihsiz Bebeğim

Herşey çok güzeldi. Ama herşey. Gelinliğim süper ötesiydi. Damat da cabası. Yerde ki büyük yastıklar, havuzda nazlı nazlı süzülen mumlar, ağaçların dallarındaki beyaz fularlar... En önemlisi de yanımda, koluna girmiş olduğum müstakbel kocam, ileride gelmemizi bekleyen sevdiklerimiz, uğur paralarını arkamızdan saçacak olan sevgili dostlarımızdı. Mutluydum, çok mutlu. Etrafımdakiler bu evliliği pek onaylamasa da seviyorduk biz birbirimizi. Hemde çok. E, önemli olan da bu değil mi zaten?
Değilmiş! Sadece sevmek önemli değilmiş.
Şimdi diyorum da, keşke nikah masasında "Yapma! " diyen o cılız, küçük içsesime kulak verseydim...
Madem ki artık çok geç, o zaman ben zor da olsa, çizdiğim yolda, düşmeden yürümeye çalışmalıyım. Başka çarem mi var sanki?