Aşkın Sessizliği

Sözlerle değil gözlerle seviyordu onlar. Bu aşkın en güzeliydi.
Etraflarındaki herkes onlara imrenerek bakıyordu. Onları bu denli güzel seven olmamıştı hiç.
Kız karşısındaki oğlana gülümsedi. Oğlanda ona.
Kız elini önce kendi kalbinin üzerine sonra oğlanın kalbinin üzerine koydu.
İkisininde kalbi çok hızlı çarpıyordu.
Oğlan parmak uçlarını önce kendi dudağına sonra kızın dudağına değdirdi.
Gözlerini kapattı kız, işte o an ilk kez, duyamamasına lanet etmişti.
Gözlerinden yaşlar süzülürken oğlanında gözleri dolmuştu.
Kızın sesini o kadar çok duymak istiyordu ki bir kez duyabilmek için canını bile verirdi.
Oğlan kızın ağlamasını görmeye daha fazla dayanamadı ve kızı kendine çekti.
Kız oğlanın göğsünde ağlarken oğlan çenesini kızın kafasına yasladı, gözlerini kapattı ve titrek bir nefes aldı.
'Duymanı sağlıyacağım birtanem eskisi gibi herşeyi duyabileceksin. Söz veriyorum sana.' Oğlan bunu dışından söylemeyi o kadar çok isterdi ki bunu anlatmaya kelimeler yetmezdi...