Nazîn

Bir adam tanıdım.
O benim aydınlığım oldu.
En çaresiz anımda, geçmişin gölgesi altında ezilen ruhumu oradan kurtardı.
Yürek acıdan başka tüm hislere yabancıyken, yaşayan bir ölü yeniden canlandı.
Gülümsemeyi öğrendim. Çekilen onca acıya rağmen gülümsemem gerektiğini.

O adam Baran'dı. Nefret duyduğum şehrin sokaklarında çıktı karşıma.

Gözlerinin rengi kadar tuhaf ve karışıktı. Elimden tuttu. Beni bir enkazdan ayağa kaldırdı. Tüm hislere yabancı olan yüreğime dokundu. İnanmak istemedim. Birini sevebileceğime, benimde bir yüreğimin olduğuna, onun benim her şeyim olacağına inanmak istemedim. Belki de korktum. Annemin ardından onunda gideceğini düşündüm. Aramıza mesafeler ördüm fakat o mesafelere fazla dayanamadı.

Ben uzak kalmaya çalıştıkça yakınlaştı ve yıkılmaz sandığı duvarları yerle bir oldu. Büyük bir boşluk açıldı. Tüm engeller o boşluktan içeri sızdı. Geçmiş açığa çıktı, gelecek kalan son umudu da öldürdü. Artık kendimizi savunabileceğimiz bir cephemiz yoktu.

Sadece birbirlerine ihtiyaçları olduğunu düşünen iki beden ve kaybedenlerin yazıldığı bir hikaye vardı.

Bu, bizim hikayemiz.
Bu, bizim yangınımız.

Ve bu bizim ilk kaybedişimiz değil.

❁ ❁ ❁

✓ Hikaye yazarların izni olmadan başka bir yerde paylaşıldığı veya taklit edildiği taktirde yasal işlem başlatılacaktır!

✓ ©Tüm Hakları Saklıdır.

✓ NAZİN isminde yayınlanan ilk ve tek kitaptır!