ÖĞRETMENİM

ÖĞRETMENİM

Reads 126,820
Votes 3,926
Parts 23

Ongoing

Last published Sun, Jun 13, 2021

'Yaşadığı acılardan insanlara karşı öfkeli ve hırçın küçük kız ' '' Gürültüden yeni bir günün başladığını anlayabiliyorum. Gene lanet bir güne uyanmak. kimisinin ağlamaları, kimisinin ANNE diye hıçkırıkları.. kolay değil öyle zamanlar yattığın ranzanın tavanına 'ANNE' diye yazıp, soguk gecelerde ona dokunarak ısınmak.. Alışıyor insan burada yaşıyorsan alışmak zorunda kalıyorsun. Bir hata yapsan da yapmasan da dayağa, aç yatağa girmeye ve daha nicelerine.. Ama biliyorum ki birgün bu ızdıraplar bitecek ve gün gelecek çektiklerimin hesabını keseceğim.'

All Rights Reserved

Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.

You may also like

MOR SÜTYEN (Yarı Texting)

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

Content Guidelines