Sadece"30 GÜN"

Etrafıma bakıyorum, bulunduğum yer, yıkık dökük ücra ve sessiz bir yer. Ölen insanlar, ve çaresiz yardım nidaları türeten zavallı yaralılar. Her birini dikkatle süzüyor, bu can çekişen görüntüyü gözlerimin sahnesinde tutabilmek için kendimi zorluyorum. Zoraki yutkunarak, derin bir nefes almaya çalışıyorum. Fakat havası zehirli bir ortamın içimi rahat tutmasını beklemek sinirlerimi bozuyor bir kez daha. Ölüme en az onlar kadar ben de yakınlaşıyorum. Çünkü burası terk edilmiş ölüler cenneti. Çünkü burası havada uçuşan boş iniltilerin yeri. Çünkü burası bir yıkımın kovanı. Çünkü burası yaşayanların ölürkenki son hali. Burası fakirlerin acının göbeğine terk edilen evi. Burası neresi mi? Burası Thattherve bölgesi.

Öleceğini bilen insanlarda sizce sahiden korkusuz muydu? Öleceğimi biliyor olmam sizce beni daha fazla cesaretli kılar mıydı? Öyleyse neden ağlama hissi ile dolup taşıyordu içim. Neden ordan oraya koşmak, ve delirmişcesine boş sokaklarda yuvarlanmak istiyordu benliğim. Derimi soyan tırnaklarım, boğazımı yakan oksijenin, tenimi soğutan rüzgarların, ve bizi bu hale düşürenlerinin kötülüklerinden tanrıya sığınırım. Korkuyorum! Ve bu korku duygularıma dört duvar örüyor geçen her saniyede...

Not : Kapak oluşum aşamasında...