Son Müjde

Son Müjde

  • WpView
    Reads 177
  • WpVote
    Votes 21
  • WpPart
    Parts 6
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Wed, Apr 8, 2020
Karanlığım,karamsarım çoğu şeyi kendi içimde yaşıyorum mutsuzum mutlu olamıyorum , çaresizim , korkuyorum ve biliyor musun çocukluğumdan beri aynıyım en acısı da ne biliyor musunuz bana bu duyguları öğreten kendi ailem annem, babam para uğruna ikizimle beni bırakıp giden bir aile oysaki ben sevgiyi, mutluluğu ,aile olma duygularını öğrenmek istemiştim ama onlar kimseye güvenmemeyi yalnızlıktan korkmayı öğrettiler hayatım boyunca mutlu olmak istedim ama ben istedikçe başıma hep bir bela açıldı hep bi karanlık çıktı karşıma adeta haykırdı hayat 'buradayım' ve sonunda istememeyi öğrendim ve şimdi ben Eylül Aydemir son bir şey istiyorum hayat senden mutlu olmamayı belki bende ters işliyordur ne dersiniz ?... (....) Kötülüğün tanımını yapabilir misiniz? Babama göre onun başına gelen en kötü şeyim bundan yıllar öncesinde böyle değildi durumlar her şey bir kaza yüzünden bu hale geldi oysa ki hata yapınca ailen yanında durur diye bilirdim öyle olmadı yaptığım hata ailemle aramı açtı beni karanlığa sürükledi ben Baran GÖRKEM aileme göre soyadımı zerre taşıyamayan biriyim ideallerini kaybetmiş arkadaşlarına sığınan kötü tanımın karşıtıyım şimdi senden son bir şey istiyorum hayat bana eski mutlu günlerimi geri ver!... "Onları hayattan istedikleri birleştirdi" !Dikkat Bu kitap yazılmaya başladığında bu isimli başka bir kitap watpad de bulunmamaktadır!
All Rights Reserved
#263
gece
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • MOR SÜTYEN  (Yarı Texting)
  • YENGE | YARITEXTİNG
  • Mafyaymısmıs
  • Göz Göze "40" Saniye | Texting
  • ALİN | Gerçek Aile
  • Sirayet|Texting
  • MESAJIN HEDEFİ ŞAŞTI // TEXT
  • Futbolcunun aşkı | TEXTİNG |
  • Gecenin Ucunda |  Texting
  • KORKUT / bxb

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

More details
WpActionLinkContent Guidelines