We Remain

Hani bazı hikayeler vardır mutlu başlayıp zamanla mutsuz bir sonu olan. Bu hikaye onlardan biraz daha farklıydı. Mutsuz bir başlangıcı vardı. Zaten en fazla bir yıl yaşayabileceğini öğrenen bir insan ne kadar mutlu olabilirdi ki? İlk başta ne hissederdi? Bir yıla neler sığabilirdi? Dünyayı dolaşabilir miydiniz? Yeni arkadaşlıklar kurabilir miydiniz? En önemlisi aşık olabilir miydiniz? Tüm bunların cevabı belki de evetti. Ama tüm bunları bir hastane odasındayken yapmak imkansızdı. O zaman uzaklara gidilmeliydi belki. Her saat, her dakika, her saniyenin değeri bilinmeliydi. Sevdiklerinizi de düşünmek gerekiyordu, sizi sevenleri. Tüm bu acıları yaşadığınız yetmiyormuş gibi değer verdiklerinizi de üzmek bencillik olmaz mıydı? Sizin her gün yavaş yavaş yok olduğunuzu görmek onları da yok etmez miydi? Onların hayatından her şey başlamadan önce çıkmak gerekiyordu. Uzakta olan sevdikleriniz gibi olmalıydınız. Onları görmeseniz de, konuşmasanız da nefes aldığını bilmeniz yeterdi size. Bu da onun gibi bir şey olmalıydı. Sizi her zaman uzakta ve mutlu olarak hatırlamalıydılar. Ama bu bir sene içerisinde hayatın ne göstereceği hiç belli olmazdı. Karanlık her an beyaza dönüşebilirdi. O kısacık hayat yüzyıllara bedel olabilirdi. Her şeyi acıyı, sevinci, arkadaşlığı, aşkı doruklarında yaşayabilirdiniz. Dediğim gibi bu hikaye farklıydı. Başlangıcı belliydi ama sonunu kimse tahmin edemezdi.