Sadece Karanlık

Sadece Karanlık

  • WpView
    Reads 1,114
  • WpVote
    Votes 54
  • WpPart
    Parts 1
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Fri, Sep 1, 2017
Bir fahişe ruhun gölgesinde büyüyen kanlı düşünceler, kendi zehri ile bilediği demirle kesti kanatlarını. Gök mavisi kanatlar birer birer kanadı. Damlalar kırık cam parçaları saçılmış ince yol boyunca uzadı ve o gölgeden kurtuldu, özgürlük bu kadardı. Onun özgürlüğü bu kadardı hep. Tozlu raflardan yayılan ağır koku kesildi ve yerini geniz yakan kan kokusu esir aldı. Ölen kanatlar değildi, özgür kalan o kan damlaları da değildi elbet! O ruhuna bir köprü uzatmıştı. Ruhu ise vaveylalara kulak tıkadı ve kanlı ayak izlerini bırakarak kurtuldu. Ölen mi? O da sadece annesinin gölgesinden firar eden ruhun maskesiydi, bedeniydi. "Birkaç küçüğün çığlığı, fısıltıları doğurdu. İyi ki doğdun Fantine!" Kapak tasarımı: @blackwng Yayın tarihi: 31 Aralık 2016 Şeymanur Sancakdar
All Rights Reserved
#13
14şubat
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • Karven
  • Vatan Uğruna
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA (Tamamlandı)
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • Sessiz Yemin
  • Halısaha |texting

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

More details
WpActionLinkContent Guidelines