Perest

"Beni var eden de yok edende sensin. Şüphe yok,bana deli gibi tapıyorsun. Buna kendini inandır."
Yutkundu ve hafifçe güldü. Bu gülüş adeta bana aşık olacaksın başka bir şansın yok gülüşüydü. Ve o hep böyle gülerdi. Dudaklarını hafifçe aralayıp, gözlerini kısarak...
"Sen perestsin, benim perestimsin," ellerini belime dolayıp kısık gözleriyle yüzümü incelemeye başladı. Sanki incinmiş bir çocuğun yüz ifadesi vardı suratında, o kadar masum, o kadar doyumsuz.
"Hep böyle kal"