KARAL: KAYBEDİLEN ZAMANLAR
''Yeni Teğmen mi?''
Arka tarafımdan gelen ses ile önümdeki tim oraya doğru bakmaya başladı. Albay biraz yana döndü ve bende tam arkamı döndüğüm sırada ''Evet, yeni Teğmen.'' dedi.
Döndüğümde ise gördüğüm zifir kara gözlerle durdum. Sadece durdum. İkimizin de gözleri birbirine kenetlenmişti.
Olduğum yerde nefesim kesilmişti. Etraf üstüme üstüme geliyormuş gibiydi.
Aynı rüyalarımda olduğu gibi.
Hayalden bir el boğazımı sıkmaya başladığında kendimi zorladım ve esas duruş aldım.
''Teğmen Güz Altan, Adana. Emredin komutanım!''
''Üsteğmen Pars Kunter Karamanlı. Karal Timi'ne hoş geldin Teğmen!''
Hoş mu gelmiştim bilmiyorum. Ne olacağını da bilmiyordum. Tek bildiğim şey bir daha asla eskisi gibi olmayacaktı.
Şimdi önümde komutanım olarak duran kişi, benim lise yıllarımdı. Benim mutluluğum, sevincim, mutsuzluğum, hayal kırıklığımdı. Eskiden her şeyini bildiğim, her anımda yanımda olan kişiydi.
Uzun zamandır ise birbirimize karşı sadece birer yabancıydık.
🦋
*Yetişkin içerik barındırır, bunu bilerek başlayınız.
