Yıkık

...Gözleri bir anda karardı. Başına çok sert bir darbe almıştı. Gitmemek için direndiği karanlığa çekildi. Karanlık, onu bir anne şefkatiyle kucakladı.

Uyandığında bir ambulansta sedyedeydi. Yanında kardeşi gözleri kapalı bir şekilde yatıyordu.

İnce ve yumuşak bir ses emirler yağdırıyordu. "Acele edin hemen hastaneye gitmemiz lazım."

Mert yarı açık gözleri ile ambulansın kapısı kapanmadan önce bir zamanlar oyunlar oynadığı, doğum günleri kutladığı evine bakıyordu. Mahallesinden geriye hiçbir şey kalmamıştı. Hepsi yıkılmıştı. Hepsi yıkık, hepsi kırıktı. Kendisi gibi. Bu gün, burada her şeyin yeniden başladığını anlamıştı. Hiçbir şeyin eskisi gibi olmadığını, olamayacağını.

Kapı kapanma sesi ile karanlığı kucakladı yine.

Bir çocuk, depremde ailesini kaybederse ne kadar güçlü kalabilir ki? Kırık bir çocuğun, yıkık bir adama dönüşme hikayesi...