RUHUMDAKİ ÇIĞLIK

Gerçekler, bir çığlıkla başlamıştı.
Atılan bu çığlık hiç bir harfin kabul etmediği, o büyük yalanın bel kemiğini kırarken ölüm, işlediği tüm günahları genç kızın ruhuna kelepçelemişti.

Mira 'nın ruhuna işlenen günahlar, yavaş yavaş geçmişi aşındırırken geleceğe yalnızca, acıyı bırakmıştı.

...

Ortalık harap olmuş sesimin çaresizliğiyle sustuğunda, o an rüzgar sertçe esmeye başladı. Ve kulağıma bağıra bağıra bir şeyler söylemeye çalıştı. Anlamaya zorlandığım bir anda bedenim kollarını iki yana açtı. Dehşetle ona baktığımda hızla kafamı iki yana salladım. "Hayır, yapma bunu! Lütfen bunu bize yapma Mira!" diye sayıkladım.

Kahverengi gözlerime acı içinde bakarken sol gözünden bir yaşın akıp yağmur damlası gibi toprağa düştüğünü gördüm. Sonrasında gözlerini sıkıca kapatıp kendisini bana doğru bıraktığında, hıçkırıklar içerisinde," Hayır! Ölmek istemiyorum! Ölmeni istemiyorum!" diye bağırdım. Ama bedenim çoktan kendisini bana doğru bırakmış uçurumdan aşağı doğru süzülmeye başlamıştı. O an bedenimle içi içe girmiştim ve kapalı gözlerimi açtığımda devasa karanlığa doğru son hızda düştüğümü gördüm. Kurtulmak için elimden hiçbir şey gelmediğinde gözlerimi sıkıca kapatıp göz yaşları içinde hiç istemediğim ölümü bekledim.

©Tüm hakları saklıdır!