YÜZÜ ROMAN

Rengarenk çiçeklerin arasındaki beyaz papatya. Narin, zarif ve sade. Bu kelimeler, bu kusursuz adamı anlatmaya yeterdi.

Atlas Omay; dudakları, bir oyuncak bebeğinkiler kadar kusursuz. Gözleri, kömürü yanında gri bırakacak kadar koyu. Saçları, zarif bir karmaşa içinde. Geniş omuzlarından akan damarlı kolları ve becerikli elleri muazzam bir şekilde ince beline yaslanmış. Her zamanki dik ve yenilmez duruşu üzerinde. Ve dikkatli bakışları, yine gözlerimin üstünde.

Bu roman yüzlü adam, zengin, yakışıklı ve ağırbaşlı olmasının yanında gerçek aşk konusunda böylesine tecrübesizken, nasıl olur da beni kendine aşık etmeyi başarabilirdi?