CAM KIRIKLARI

Bazı anlar vardır. Kaderin farklı bir yola sokar, sizi şekillendirir. Olgunlaşırsınız, olgunlaşmak zorunda kalırsınız. Değişimi kabul etmeniz gerekir. Etmezseniz... Etmezseniz yok olursunuz zaman içinde. Yaşayan bir hayalete dönersiniz. Kalbi atan bir hayalet...
Canım yandı. Canımı yaktılar. Büyük bir viraja geldim. Dönebilirdim o virajı. Kaderim farklı bir yöne yol çizecek. Biliyordum, hissediyordum. Benden kopan ve giden sol yanımdan kalan kırık parçalarla hissediyordum bunu. Kırık parçalar... Canımı yakıyordu o parçalar. Huzurumu alıp gidecekler gibi hissediyordum.
Acı insanı olgunlaştırır derlerdi ve ben inanmazdım. Gerçekmiş. Öyle yandı ki canım. İstemesem de olgunlaştım. Olgunlaştıkça sustum. Sustukça ezdiklerini sandılar. Yaptıklarını görmezden gelmem, onlara kendilerini haklı hissettirdi. Canımı yakmaları sol yanıma verdikleri zararla katlandı. Bir kez güveni kırılmış insan bir daha kolay kolay eskisi gibi olmazmış. Cam gibiymiş güven. Bir kez kırılırsa bir daha eskisi gibi olmazmış. Sonra insan güvenemediği için yavaş yavaş yok olurmuş.