ÖRGÜLÜ

Toprağa düşen göz yaşı damlasına baktım. Bir çimdik ıslatmıştı toprağı.
Gözyaşlarım bile bir işe yaramıyordu. Bilemedin bir dakika sonra buharlaşıp gidecekti.
Belki, belki sonra küçük bir ihtimal, küçükte olsa olası bir ihtimal; gökyüzüne ulaşıp bulutlarla tanışırda bana bir kıyak yapar. Hiç olmadık bir zamanda ıslatır beni. Vakitsiz, sürpriz olsun isterim. Çünkü bu yaşattığım acıları alıştım derken yaramı yeniden deşsin isterim. Deşsin ki her saliseye şahit olan kalbim, beynimi kâle alsın. Beynim ve kalbim arasındaki o anlaşılmaz savaşın kazananı mantığım olsun.
'Ama buna dayanmak çok zor! Kendime yenilmek istemiyorum.'
Bağrışmalarım artık içimden taşmıştı. Yumruklarımı hiç olmadık derecede sıkıyordum. Bunu biliyordum çünkü kısa olan tırnaklarım avuç içimi acıtıyordu. İstediğimde bu değil miydi zaten?!
Kendime yenilmeyeceğim!
Unuttuğum hafızamın geri gelmesiyle birlikte promosyonuda yanında gelmişti. Ne harika ama!
Kendime asla yenilmeyeceğim!
Müsade yok sana umutlarla yeşeren kalp dedikleri sevgi pıtırcıklarını içinde barındıran duygu!

Tüm haklar bana aittir.