SOKAKLAR

Sokaklar evimizdi bizim..
Sevgilimizde sokaklardı, yurdumuzda..
Kocaman aileydik biz
Ne zaman ki kalbimizde olanı fark ettik sokaklar dar geldi bize..
Duvarlar örüldü içini göremediğimiz yüreğimize..
Ne zaman ki ben, kalbimi dinledim..
O zaman yıkıldık..
Küçücük bir kızın kalbine koskoca eyfel kulesi sığar mıydı..
Sığmadı, deldi geçti en derinlerden..
En içtekileri parçaladı en üst tahta bisürü insan sığdırıyordum tek bir kişiye ait olduğunu öğrendim..
En sevdiğim insanında gittiği gün yıkıldım..
Biz paramparça olmuştuk çocukluğum ufalanıp gitmişti gözlerimin önünde..
Ellerimi açıp avuçlarıma doldurmak istesemde artık çok geçti dalgalar bulmuştu saklanan kum tanelerini..
Eskiden sokaklar vardı herkes vardı yüreğimde..
Şimdi...
Şimdi ben, ben değildim ve asla çocukluğum, tahtıravalli oynadığım çocuk savaş geri gelmeyecekti..
Bir gün hayatımın değişeceğini biliyordum ama başlangıcın elime tutuşturulan bir kağıt olmasını hayal etmemiştim .
Hayatla mücadele edebilirdim kuşkusuz ama özerkliğini ilan eden kalbim başka bir benlik olduğunda anlamıştım..
İçeriden gelenler susmayacaktı
Ve ben düşmanıma aşık olmuştum..