YETİMİN HAYALLERİ

YETİMİN HAYALLERİ

  • WpView
    Reads 34
  • WpVote
    Votes 3
  • WpPart
    Parts 1
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Thu, Nov 10, 2016
WpInfo
Non-Fiction
İşte herşey yeni başlıyordu. Benim herşeyim olan anem ölmüştü. Babam gibi o da beni bırakmıştı. Akrabam falanda yoktu,zaten olsalar da pek bir işe yarayacağını sanmıyorum. Hepsi babamın ölümünün benim suçum olduğunu düşünüyordu. Aslında alakam bile yoktu. Şimdi de lanet olasıca teyzem beni yetimhaneye vermeye karar vermişti. Bundan sonra herşey çok farklı olacaktı. Yanımda ne beni seven insanlar,ne de beni isteyen insanlar vardı. --KESİT-- "Kalk çabuk kız!işim gücüm kalmadı bide senle mi uğraşıcam " diye bağırdı müdür Atlas her zamanki gibi. Alışmıştım artık hasta olmaya,dövülmeye,ve değersiz olmaya... Zorla kalktım soğuk yerden. Evet hava buz gibiydi ama hiçbir kalorifer açık değildi. Müdür odası dışında tabi ki. Yine bütün kemiklerim ağrıyordu ama çalışmak zorundaydım. ♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥ TÜM HAKLARI KÜÇÜK YETİMİN HAYALLERİNDE SAKLIDIR!!
All Rights Reserved
#3
hayatınzorlukları
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • Karven
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • Vatan Uğruna
  • HEKİMOĞLU | Köy - Zoraki Evlilik
  • Halısaha |texting
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA +21 (Tamamlandı)
  • Sessiz Yemin

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

More details
WpActionLinkContent Guidelines