"hindi ko sinasady-"
deretso niyang tingin saaking mga mata. ngayon ko lang siyang nakitang ganyan
mahina, malambot, at nanlulumo...habang akoy patuloy ang pagtitig din sakanyang mga mata
at patuloy na dumadaloy ang luha sa aking pisngi, huminga ako ng malalim at pinilit na sana may lumabas sa aking bibig.
"H-hindi mo sinasadya! but you did it?!, nagawa mo na?!!" pahikbi kong sabi sakanya hindi ko gustong sumigaw sakanya ng ganon-ganon lang pero dahil masakit kailangan ko para naman malaman niya ang saloobin ko.
"alam kong mahal mo na ako....but i'm ..i'm sorry..h-hindi kita kayang s-saluhi-" nauutal niyang sabi sakin ng nakayuko
hindi ko gusto tong eksenang pinapakita ko sakanya nasasaktan ko siya pero sinaktan niya ako.
hindi niya ako kayang saluhin yun ba yon? bakit? may kulang ba saakin? alam kong hindi ako kagandahan hindi rin ako ka-sexyhan at alam ko yun pero i deserve to be love...
"hindi mo ako kayang saluhin?! huh..hahaha" tumulo ang aking luha ngunit napangisi ako at tumawa ng may halong galit sakanya " pano mo nga naman ako masasalo eh diba MATABA ako eh diba MABIGAT ako?! sorry rin ha?! ako na ngayon humihingi ng sorry sayo...pinahirapan mo sarili mo para sa isang singkwenta pesos minahal mo ako kunware para sa singkwenta pesos... hindi ko alam na ang lalakeng minahal ko ng totoo naakit sa singkwenta pesos?!?" pahabol ko at halos mabasag na siguro ang eardrum niya sa kasisigaw ko
its just a Bet...
pustahan.
akala ko sa pelikula lang.......
ako pa ba ito?
i Love him...
mahal ko siya...
at mahal na mahal na mahal ko siya....
kahit nasaktan niya ako....
but i dont deserve it...
should i stay or Let go....
"stephany...babe..i-"
patakbo na ako sa aking kinatatayuan ngunit binangit niya ang aking pangalan...at ako ay napahinto niyakap niya ako habang nakatalikod, bumubuhos parin ang tulo saaking mga mata...mamimiss ko siya....pero i dont deserve this shit...
48 Kapitel Abgeschlossene Geschichte Erwachseneninhalt
48 Kapitel
Abgeschlossene Geschichte
Erwachseneninhalt
Leave me Alone! Stop, please...Leave me, now!
Nagising ako mula sa panibagong bangungot. I curled myself into ball and placed my knees to my chest. I cried everything out, this is my new normal, ano pang magagawa ko?
Everything, the scars, the new bruises, my broken bones and most of all, the memories. They give pains, pains i couldn't imagine i must bear.
The knock on the door snapped me back to reality. I fixed myself and was just waiting for the door to open.
"Sweetie, are you ready?" Aniya ng malambing.
Fears filled my eyes, anytime soon my tears would flow. Napatuwid ako at mas lalo pang hinigpitan ang pakakahawak sa kumot ko.
I covered my ears saka pumikit ng mariin.
"n-no, tama na..."
Kelan....kelan mo ba tatagtagin yang maskara mo!?
***********
HEY READERS. THIS STORY MAY BE TRIGGERING. IT CONTAINS ABUSE, FOUL WORDS, TRAUMATIC EVENTS, SELF HARM, SEXUAL ASSAULTS AND VIOLENCE. YOU'VE BEEN WARNED.
ENJOY READING!