Emme

'Fuck you,' siste ze en trilde. Vol haat wierp ze hem een blik waardig, zij wilde dit niet, hij kon niet zonder. Hij kneep zijn ogen samen en ging kort met zijn tong over zijn lippen heen.
'Boeit mij wat.' Zei hij en ging met zijn vingers over het leer van de zweep heen. Opnieuw rilde ze, harder nu. Ze sloot haar ogen en wachtte op de klap die kwam. Hard kwam de zweep neer op haar rug, een schreeuw verliet haar mond en ze viel om. Er kwamen tranen in haar ogen en smekend keek ze hem aan. Ze wilde niet meer, ze kon niet meer.
'Kijk me niet zo aan, slet.' Zei hij, 'Ik ken je al langer dan vandaag!' Opnieuw kwam de zweep neer en opnieuw kromp ze ineen. Woede ging over tot ergernis.
'Laat ook maar,' schreeuwde hij, 'het doet je geen pijn. Het enige wat jij kan is boos zijn.' Hij schudde zijn hoofd en pakte het keukenmes van het aanrecht af. Nu werden haar ogen wel groter en ze deinsde ver achteruit. Haar lichaam beschermend en het bloed dat in haar ogen stroomde wegvegend keek ze hem bang aan. Nog nooit had ze zich zo bang gevoeld. Hij grijnsde, zijn missie was geslaagd. Waar hij dacht dat hij haar in zijn macht had, zakte voor haar de wereld in elkaar.

Emme wordt mishandelt en probeert dit op alle mogelijke manieren te verbergen. Natuurlijk kan dit niet voor eeuwig zo blijven. Op school komt er een nieuwe jongen, Dave, hij komt er al snel achter dat het bij Emme thuis niet zo goed gaat.