İstanbul

Yıl 2005 bir cumartesi İstanbulda bir kış sabahı hava sisli ve çok soğuk Üsküdarda yürüyorum yapa yalnız ve karşımda duruyor yapa yanlız kız kulesi benim gibi terk edilmiş mutsuz ve yanlız hırçın masvami dalgalar her yandan dalgalanıyordu.Feryadını hiç kimse duymuyordu.Bana seslendiği an içimde bir duygu ve anlatılmaz bir duyguydu.Gökyüzünde bir an güneşin parıldamasında karşımda duruyordu.Bana bakıyordu masmasi gözleriyle ve sapsarı şaçlarına güneşin ışıltsı değiyordu gözlerimi alamadım o an itibaren yanına gidip oturmak istedim cesaretimi alamadım ve gittim.Ertesi sabaha kadar hep gözlerimin önündeydi ay yüzü yıldız gibi parlayan masmavi gözleriyle hiç aklımdan çıkmadı.Sabah olduğu gibi yatağımdan fırladım ve onu tekrardan görmek umuduyla onu ilk gördüğüm yere gittim.Yoktu gördüğüm yerde bulamadım.Üsküdar boyunca yürüdüm yürüdüm tekrar belki görürüm diye akşam artık geç saatti döndüm eve doğru ama umutsuz ve pişman bir şekilde bitkindim uyumak istedim.Sabahın olmasını hemen olmasını RABBİMDEN istedim onu tekrardan görmek umuduyla onu tekrardan görmek umuduyla.Güneş gözüme değdi an sabah olmuş ama geç kalmıştım.Hafta başıydı.Zamanım kalmamıştı.Giyindim işe doğru gittim.