Bir Mucizeydi Beklediği...
Beklediği mucizeyi, mucize arayan bir çift gözde bulmuştu. Habersizdi her şeyden ve hiç kimsenin kendisinden haber alamayacağı bir yerdi geldiği yer. Karanlıktı bakışları. Yürürken etrafını izler gibiydi. Görmüyordu belki. Uzun kollarını kullanırdı hem tutunmak hem de yolunu bulabilmek için... Yorgundu ayakları, kendi hakkını salmak istiyordu uzun zayıf bedenine. Aklındakiler fark edilmesin diye taktığı külahı ve üşüyen ruhunu ısıtır umuduyla giydiği kahverengi montun bedenine bile yoktu faydası...Devam etti yürümeye , çıktığı merdivenler karşılaşacağı zorlukların ve çıkarken ki yorgunluğu yaşadıklarının aynasıydı sanki. Kızgındı hayata, şartlara ve karşılaşacağı her yeni ihtimale... Bu yüzden genişti burun delikleri daha rahat soluk alıp verebilmek için. Sanki attığı o bir kaç adımda sonbaharın döktüğü gibi bırakmıştı saçlarını her köşe başına, yolunu bulabilmek için. Yaşadıklarını paylaşmamak için kalın dudaklarıyla sakladığı dilindeki sözcükleri kahverengi gözleriyle çoktan sarıp zarfa yollamıştı
All Rights Reserved