Natural na sa isang tao ang pagiging mapanghusga.
Kung ano ang nakikita nila, iyon ang pinaniniwalaan nila. To see is to believe nga daw.
Knowing and seeing are two different things.
Kailangan bang baguhin ko ang sarili ko sa paraan na gusto nila?
Kasi kung hindi, ako ang lalabas na masama.
Pero paano naman ako?
If I spend my life concentrating on what everyone else thought of me, I would forget who really I am.
Hindi, hindi ko iyon gagawin, AKO ito at BUHAY ko 'to.
Maybe you know something about me...
but,
Do you know ME?
Bakit ba kapag nagmahal ang isang tao parating may kakambal na sakit?
Bakit kung kailan handa ka nang magmahal at magtiwala sa sarili mong mamahalin ka ay di pa rin sapat para lumigaya kayo?
Bakit hindi pwedeng magpatuloy na lamang ang kaligayahang nararamdaman?
Bakit ba kailangang may masaktan para may sumaya?
Di ba pwedeng pareho na lamang kayong masaya?
Di ba pwedeng maging selfish kahit once?
Di ba pwedeng sumaya kami na wala kaming nasasaktang tao sa paligid namin?
Pwede ba na kahit isang minuto lang sumaya akong kasama ang mahal ko na wala akong inaalala?
Pwede ba yun?
Pwede bang ako at siya lang muna?
Pwede bang wala na munang sila?
Pwede bang di na lang muna niyang tuparin pangarap niya?
Pwede bang sa tabi ko na lang muna siya? Kahit konting panahon lang? Kahit sandaling sandali lang?
Kung pwede lang sana....
Kung pwede lang sana....