Zwijgplicht

Met mijn laatste kracht fiets ik hard de brug op. Ongeveer honderd meter voor me fietst een jongen met blond haar. Hij heeft een bolle warme winterjas aan. Zijn benen zijn lang en dun. Ik bekijk hem goed. Dan voel ik me zak trillen. Met veel moeite probeer ik mijn telefoon uit me jaszak te halen. Mijn armoedige klaptelefoontje haal ik tevoorschijn. In het beeld scherm staat Julie. Ik druk op accepteren. De pieperige stem van Julie komt uit de telefoon. "Marissa ik moest je nog wat vertellen." Er valt een stilte. "Het spijt me dat ik zo raar deed maar bij schaatsen gebeurde er iets heel raars. Namelijk ik kreeg een voorbeeldig van een jonge man die van een brug af viel. Echt onzin. Maar tot maandag." Ik luister vaag naar het gesprek van de Julie. Wat heeft ze toch vaak verbeeldingen. Dat kan toch helemaal niet! Ik doe mijn mobiel in mijn zak en let weer goed op de weg. Waar is die jongen nou gebleven? Een grote harde plons laat me schrikken. Ik krijg hartkloppingen. Ik durf niet naar beneden te kijken. Ik kijk om me heen. Is er niemand die hem kan helpen behalve ik? Ik twijfel voor geen meter. Ik fiets door. En houw in mijn hoofd dat er nooit iets is gebeurd. Marissa is dertien als ze een jongen ziet vallen van een brug. Ze durft het tegen niemand te vertellen. En hoe kon haar vriendin Julie het al weten. Had ze toch naar haar moeten luisteren. Was het dan nooit gebeurd? Elke maand komt een waarschijnlijk één hoofdstuk bij. Veel plezier plaats een comment.