MEVTA

Okyanusun ortasında istiridye incileri tarafından köleleştirilmiş bir kadın gökyüzüne baktığın da havanın ilk defa karanlık olduğunu gördü.
Merakla balkona çıktığın da nefesinin kesildiğini hissetti bir anda.
Çıplaktı ayakları,
Soğuğu tüm vücudun da hissetmeye başlamıştı.
Başını hafif gökyüzüne kaldırdığında yüzünde hissediği yağmur damlaları, onu uzun bir zaman dan sonra hayal dünyasına götürdü.
Çocuk gibi ağlıyor du.
Oysa sadece bir damla yağmurdu.
İlk defa ağladığın da gözlerinden inciler dökülmüyor yağmur damlaları bir bıçak gibi düşüyordu bedenine.
Öyle canı yanıyordu ki dayanamayıp daha çok ağlamaya başladı.
Onun ağlayamadıklarınca akıyor du sanki damlalar.
Onun bağıramadıklarınca haykırıyor du sanki gökyüzü.

Okyanus mavisi gözlerini gökyüzüne öyle bir kenetlendi ki tüm serzenişi ile haykırdı gökyüzüne.

"Göz altlarımda ki çukurlarda hangi yağmur damlalarının karanlık ruhunu taşıyordum ki, yağmur damlaları tüm lanetini göz pınarlarıma bırakıp, her bir çukurun mezarına toprak atıyor du " demesiyle

Okyanusun durgun sularını bir an da fırtınaya dönüştüren ilahi bir ses gökyüzünü bir anda ikiye ayırdı.

Göğün yarılmasıyla simsiyah kanatlarını çırpan kartalın keskin bakışları kadının gözlerini bulunca, içini yakıp parçalayan bir ses ile bağırdı.

Kadının gözleri kartal ile buluşunca kartalın ateşi andıran kızıl gözleri bir anda karanlık maviye dönüştü.

O an, kartalın üzerinde ki adamın içini kocaman bir ürperti sardı.

Kadın adamın bakışlarında ki ağırlığı göz çukurlarına hapsedip ağzını bir şeyler söylemek için oynattı.

Kadının dudaklarına odaklanan adam yutkunmak da zorlandı.

Kadın çan seslerini duyunca korkuyla deniz mavisi gözlerini kapatıp geri açtığın da kartalın keskin bakışları kızın gözlerine kaydı. Gördüğü şey