CELLAT

Her zaman filmlerde, kitaplarda, hatta gerçek hayatta bile esaslı çocuğun babası kahramandır. Bu değişmez bir gerçek olmuş nedense. Oysa ki benim bu ihtimali düşünmek için hiç fırsatım olmadı. Çünkü benim kahraman bir babam yok. Olmadı hiç. Aslında bu benim suçum mu değil mi bilemiyorum. Belki de ben iyi bir evlat değildim ve babam da kahraman olamadı. Yok, yok babamın ezikliğini kendimde aramamalıyım. O hep böyleydi. Kendi evladını bile koruyamayacak kadar aciz. Bir baba nasıl evladını koruyamaz ki? Esas soru evladını koruyamayan baba mı olur? Olmaz. Olmamalı. İşte bu hale gelmemin başlıca sebeplerinden biri de bu. Babam. Madem beni koruyan kahraman bir babam yoktu benim de kendimi korumam lazımdı değil mi? Bu yüzden;
Acımasız oldum. Acırsam eğer insanlar daha fazlasını ister.
Merhametsiz oldum. Merhamet edersem eğer korunmasız kalırım.
Ve
Bencil oldum. Sadece kendimi düşünmezsem eğer insanlar ezer beni üstümden öylece geçer gider ve arkalarına bile bakmazlar.
Çünkü insanlar kötü, acımasız ve benciller. İnsanlar korkunç yaratıklar ve ben beni bu hale getirenlerden intikam almak için geri döndüm. Artık oyun başlasın.