BIRAKAMAM Kİ...

"Sana neden güveneyim" dedi tokat gibi çarpan sesi ile. Kızın gözleri doldu. Kendini ikinci kez yetersiz hissetti.

"Be-ben kotu biri de-degilim" dedi titreyen sesi ile.
Genç, acımasız bir kahkaha attı ortaya. Kalbi cızladı kızın.
"Sen kendini ne zannediyorsun. Ha!? Dünyada sorunları çözen bir melek? Yada soyle demeliyim. Kendini iyi gösterip arkadan.. Herkez gibi.." Titreyen sesini duzeltti genc adam ve devam etti
"Simdi burdan defol! Senden yardim isteyen olmadı küçük." Sesi yukselmişti. Kızın gözlerinden yaşlar firar ediyordu. Cok sasirmisti. İlk defa cansız bir bedenle konuşuyormuş gibi hissetti. Öylesine karanlık,sonsuz..
Aklına annesi geldi kızın. Ikisinde de aynı duyguyu hissettmisti cunku.Ve kız birden sinirlendi
"Sen..! Sen kendini ne zannediyorsun be suratsız mahluk! Iguana yavrusu, buz kütlesi!" Diye cırladı tiz sesiyle. Arkasına bakmadan koştu
"Kromozom yoksunu!"
Diye bagirdi kiz. Genc adam sasirmisa benziyordu. Kizin duyamayacagi bir sesle
"BIRAKAMAM KI..."
Dedi. Sol gözünden iri bir yaş akmisti...