Suskun
  • WpView
    Reads 403
  • WpVote
    Votes 16
  • WpPart
    Parts 2
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Mon, Jun 26, 2017
Bağırma. Sustur şu vaveylayı. Kırmızıya boyanmış derinde, üstünde ihanetin baş harfi yazılmış dikişleri sökme. Tozlu geçmişlerle dolu hepsi. Kirletme ellerini. Kan kırmızısı kadehini bir zehir gibi akıtma içine. Avuçlarınla bir kuşu incitircesine sıkma bardağı. Batmasın boğazına cam kırıkları. Sana dikişleri sökme demiştim. Tam yüreğinin üzerine gömmüşler kurşunu, görmüyor musun? Boğazında intihar izleri kalmış diyorum, duymuyor musun? Gözlerini kapatma diyorum. Ayyuka ıslak kirpiklerini birleştirme sakın. Çünkü beyaz kefenin içindeki, üşümüş cübbe geliyor aklıma. Korkuyorum. Ahkam kesen diller, histerik yahut yalancı kahkahalar, kan kırmızıyla parlayan demir parmaklıklardaki kesik çizik eller, namludaki gözler ve tetikteki baş parmakları durdu, susturuldu; sadece bir kişi sükûnetini bozdu. Soğuk ve kızıllaşmış ellerini açtı, ölüm kokan nefesiyle dualarını heba etti paslanmış parmaklıklar arkasındakine, gözlerinde ölümü canlandıran, ölüm rengine sahip irislere emanet birine. ℘ "Ölüm döşeğindeyken bile sen geldin aklıma. Gözlerin, kahverengi gözlerin... İşte o vakit, bir kez daha sarhoş ettin beni." ⏳ Bilekte bırakılan bir jilet izinde bile dudakların suskun, gözlerin hayat.
All Rights Reserved
#9
kumsaati
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • Halısaha |texting
  • HEKİMOĞLU | Köy - Zoraki Evlilik
  • Karven
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA
  • Vatan Uğruna
  • Sessiz Yemin

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

More details
WpActionLinkContent Guidelines