Asilo Pennhurst

Asilo Pennhurst

  • WpView
    MGA BUMASA 13
  • WpVote
    Mga Boto 2
  • WpPart
    Mga Parte 2
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeHuling na-publish Thu, Dec 8, 2016
Hola,Me llamo Hanna,tengo 12 años,vivo en un pueblito en Pensilvania,no voy a la escuela,estudio en casa,cuando acompaño a mi mama al supermercado la gente me mira mucho,y hasta a veces se cruzan de calle,a 400 km queda un asilo llamado Pennhurst,es para gente con discapacidades mentales,esa es la razon por la que me llaman rara,he escuchado a gente decirle a mi mama de llevarme ahi,que era un lugar muy lindo para gente como yo,tiene un gimnasio,cine,teatro,y muchas cosas mas.Creo que seria una oportunidad para cambiar de aires,aunque sea por un tiempo.Por eso decidi ir.
All Rights Reserved
#904
comienzo
WpChevronRight
Sumali sa pinakamalaking komunidad ng pagkukuwentoMakakuha ng personalized na mga rekomendasyon ng kuwento, i-save ang iyong mga paborito sa iyong library, at magkomento at bumoto para lumago ang iyong komunidad.
Illustration

Magugustuhan mo rin ang

  • The truthful love (Austin Mahone)
  • Te Odio Idiota!
  • NO SÉ QUE DUELE MÁS
  • Sueños pendientes
  • *MI CHICO IDEAL *{MY IDOL}*
  • Ellos || Hijos Del Futuro [Terminada]
  • detrás de la oscuridad
  • LÉGER
  • ᴄᴏʀᴀᴢóɴ ᴅᴇ ғᴜᴇɢᴏ ✔©
  • Cherry Blossom

Me encantaría poder decirles que mi vida es tan normal como la de ustedes, pero para ser honesta no es así. Mi vida cambio por completo cuando cumplí 3 años, era muy pequeña y por lo tanto no logro recordar mucho. Mis padres eran la pareja más feliz del planeta, se amaban mutuamente con todo el corazón. Éramos una familia feliz. Pero nunca nada dura para siempre, eso fue exactamente lo que me enseño la vida. De un día para otro ambos cambiaron; la familia solida que creí que éramos se desmorono como una torre de naipes, el amor que veía en sus ojos se esfumo. Todo el día eran gritos y discusiones, por todo y por nada. Yo sufrí mucho y mis padres se dieron cuenta y tomaron la difícil decisión de separarse. Pasaron los meses y mi padre consiguió un buen trabajo en Estados Unidos y se fue. Quede viviendo con mi madre. Recuerdo que todos los días me colocaba en la ventana a las 6:00 pm para ver si volvía y nunca lo hizo. Mi padre se termino obsesionando con el trabajo, nunca pudo venir a verme por las típicas juntas que se le presentaban a último momento y que no podía dejar de lado. Lo peor era cuando se acercaba el día del padre y no tenía a quien darle un abrazo. Cuando crecí y cumplí 10 años las cosas habían mejorado, todos las semanas me llamaba o me enviaba regalos, creía que con una muñeca o un oso de peluche saciaba mi necesidad de tenerlo conmigo. Paso el tiempo y de paso se llevo el poco cariño que le tenía a mi padre… hasta que el se dio cuenta del daño que me hacia decidiendo llevarme a los 14 años por dos meses a EE.UU Con él de vacaciones…

Karagdagang detalye
WpActionLinkMga Alituntunin ng Nilalaman