Human Limits: Human trilogy

"Τι περίμενες;" ψιθυρίζω και τον πλησιάζω επικίνδυνα "Τί περίμενες Ίθαν; Να σε εμπιστευτώ; Να πέσω στην ορθάνοιχτη αγκαλιά σου και να κουλουριαστώ εκεί; Περίμενες να σου ονοματίσω τους φόβους μου και να σου αποκαλύψω τις μυστικές κρυψώνες των δακρύων μου; Ή μήπως περίμενες πως θα σε κοιτούσα στα μάτια και οι δύο μας θα χανόμασταν ανάμεσα στα αστέρια του νυχτερινού ουρανού και στην ασημόσκονη του σύμπαντος; Τί από όλα αυτά περίμενες;"

Τον κοιταω στα μεγάλα μάτια του και αυτός στα δικά μου. Είμαστε τόσο κοντά...Αλλά το μόνο που κάνει ειναι να περάσει το χέρι του μέσα απο τα μαλλιά μου χωρίς να σταματήσει να με κοιταει ψαχνοντας να δεί την ψυχή του στα μάτια μου.

"Τίποτα" λέει απλά και αφήνει ένα ψιθυριστό γέλιο όμοιο με τον ψίθυρο του ποταμού "Δεν περίμενα τίποτα από όλα αυτά. Το μόνο που περίμενα Άννα ειναι να ακούσεις την καρδιά σου"