Pain is so close to pleasure #1

*Opowiadanie pisane z PannaMary*

Prolog.

Kolejny piękny, świąteczny dzień. Gdzieś w majestatycznym hotelu nad zamarzniętym morzem. Adolfuś wynajął cudowny apartament wraz ze swoim najlepszym przyjacielem, Józefusiem. Niezwykły, przystojny mężczyzna zaczynał pracę jako hostessa w tym niesamowitym miejscu. Nastała gwieździsta noc, niebo połyskiwało wszystkimi odcieniami niecodziennej czerwieni. Hitler ze swoim kochankiem dekorowali drewniany, błyszczący niczym tafla jeziora stół. Funt spada na podłogę, a dzieci w sąsiednim pomieszczeniu zaczynają krzyczeć. Lekarze zaczynali strajkować. Pan Hostessa odczuwał wielki, nieokiełznany ból w piersi. Jego druga połówka uciekła, zabierając wszystkie pieniądze, zostawiając same śmieci. On próbował go odnaleźć, ale ktoś skradł jego numer.

Teraz mamy wyjątkowo piękny dzień. Po niespodziewanie namiętnej nocy Hitler wstał i puścił swojemu ukochanemu tani film klasy "B". Minęło kolejne pół godziny, Hitler wyszedł przez te drzwi. Dopóki nie upewnił się, iż na pewno chce być wolny. Skierował się w stronę jadalni. Gdy wszedł, zauważył przepiękną kobietę w spódnicy. Postanowił podejść do tej osoby. Jednakże, po kilku chwilach, okazało się, że tą niebywale urokliwą dziewczynką był mężczyzna o wyjątkowych długich, czarnych jak noc włosach.
- Czy to realne życie, czy tylko fantazja? Czy ty po prostu jesteś taki piękny? - zapytał oniemiały Adolf.
- Otwórz swe oczy i spójrz na mnie. Jestem tylko biednym chłopcem, którego nikt nie kocha. Jednak nie potrzebuję Twego współczucia, gdyż łatwo przychodzę i odchodzę - jakkolwiek wieje wiatr. - zakończył swą poetycką wypowiedź Mercury.