LORA

''Sevgili Lora,
Kalbin yerinden çıkacakmış gibi hissettin mi hiç Lora? Ne anlamsız ne gereksiz bir insanım diye düşündün mü? Ona buna şuna değilde kendine ağladın mı hiç?
Canım acıyor Lora, arkamı dönüp baktığımda beni mutlu eden tek bir an göremiyorum. Yanıma baktığımda emek verdiğim dost bildiğim ailem dediğim bir insan bile göremiyorum. Havaya el sallıyorum hoşçakalımı yakalayacak kimse olmadığını bile bile. Susuyorum, ölüyorum sanıyorum. Konuşuyorum, kime bilmiyorum. Yalnızım ama sanırım asıl sorun bu değil ben yaşamayı beceremiyorum Lora. Ölmek o kadar basit ve güzel geliyor ki. Hayallerimi bile erteler oldum. Hayal olduklarını biliyorum, artık. Eskiden kalbimin istediğini gerçekleştirmek için kocaman bir kucak açardım hayata, şimdi hayat beni ayaklarının altında eziyor. Nefes almak bile büyük bir iş benim için. Her zaman ki sen işte pek kulak asmamak gerek diyorsun biliyorum. Haklı olabilirsin yaralarım çabuk iyileşir bilirsin umarım bu seferkiler çok derin değildirler.
Tamam yine çok konuştum, sen nasılsın merak ediyorum Pierre ile aranız nasıl? Sınavlarım bittiğinde düğünden önce gelip sizlerle Fransa'yı tekrar gezmek istiyorum. Güzel bir ülke. Yeşilinde hayatta hisseder insan kendini. Belki ihtiyacım olan şey güzel yeşil bir doğa ve birazcık kahve.
Mart'ta görüşmek üzere.

Dostun, Sophie ''