Ölüm Dumanı

''Kitap kapağı için Aleyna Daşkıran'a teşekkürlerimi sunarım...''

* * * * *

Hayatımda bir şeyleri düzene sokabilecek miydim? Ya da geçmişi arkamda bırakıp devam edebilecek miydim?
Aklımdan geçen düşünceleri durduramıyordum.
Ailemi hiç tanımadım. Bir anne sevgisi, baba sevgisi görmedim. Bir annenin sıcak, şefkatli kolları yerine soğuk, yayları çıkmış, eski yetimhane yataklarında uyudum. Her sabah üzerime su dökülerek uyandırıldım. Çürümüş, kurtlanmış yiyecekleri yiyerek, her gün hastalıklı olarak büyüdüm.
Sahi, büyüdüm mü ben?
Hiçbir şekilde ilgi, şefkat görmeden, diğer çocuklar gibi oyun oynayamadan, sabahları 'okula gitmeyeceğim' diye mızmızlanamadan...
Büyüdüm.
Şimdi on sekiz yaşındayım. Ömrümü geçirdiğim bu yetimhane kapısından dışarıya ilk defa adımımı atacağım.
Birbirine karışmış kısacık kül kahvesi saçlarım, rüzgardan uçuşuyordu. Nereye gideceğimi, ne yapacağımı bilmiyordum. Başka bir çarem yoktu.
On sekizini doldurmuş bir yetişkindim artık.