ELFIDA

ELFIDA

Reads 21
Votes 5
Parts 4

Ongoing

Last published Fri, Jan 6, 2017

Küçükken hep babam gibi olmak istedim. Korkusuz, cesur, insanları seven biri. Hani derler ya kız çocukları hep babaya ozenir; Evet! ben babamın kiziyim . Ama tek farkla! sadece kan bağı var. Ben on dokuz yaşında yanlız yaşayan ,hayatı doğrusu ve yanlışı ile öğrenmiş hala da öğrenmekte olan genç bir kizim. Tam iki yıl insanlardan uzak kendimle baş başa yaşamaya başlayalı. Çok uzun değil. Artık insanların çıkarları için neler yapacağını öğreneli uzun olmadı. Insanlar ahh! nefret ediyorum. Ben Buse Elfida Kaya iki yıl boyunca sadece sustum. Konuşmak için bir şeyler gerek . Bir umut bir mutluluk acı. Hiçbir şey yok . Sadece bir ben bir ben yine bir ben...

All Rights Reserved

Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.

You may also like

MOR SÜTYEN (Yarı Texting)

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

Content Guidelines