Drakenacademie

Het bos was donker en toonde nauwelijks een teken van leven. Ze sloop door de dichte vegetatie, proberend zo weinig mogelijk geluid te maken. Plotseling zag ze een schim voor het zachte licht van de maan vliegen. Wat het ook was, het zoefde voorbij met een enorm hoge snelheid. Ze keek net op tijd omhoog om te zien dat er iets van het wezen af viel. Het zweefde langzaam omlaag en belandde wat verderop in een vlier. Voorzichtig zocht ze met haar handen tussen de bladeren tot ze het vond. In de schemering kon ze zien dat het een veer was, maar wel een hele grote. Het was de lengte van haar onderarm en zwart als de nachtelijke hemel.

-Verhaal compleet - aan het herwerken -