Niesamotna singielka

Noc.
Muzyka.
Tłum.
Pot.
Namiętność.

Budzę się z okropnym bólem głowy, chyba znowu przesadziłam. Obracam głowę i widzę chłopaka. Blondyn, zielone oczy, wysportowany. Hmm... Skąś go kojarzę... A! No tak. Tańczyłam z nim wczoraj w klubie. Nie pamiętam, żeby zapraszał mnie do siebie. Zresztą, nieważne. Pora się zebrać. W kącie pokoju znalazłam swoją sukienkę, obok leżała reszta ubrań oraz torebka. Znalazłam w niej kawałek kartki i długopis. Napisałam: "Dzięki za wczoraj. :-*", położyłam ją na poduszce i wyszłam. Na szczęście do mieszkania mogłam wrócić pieszo przez park, a po drodze kupiłam tylko wodę i aspirynę na kaca. Ponieważ wstałam wcześnie, nie było wielu osób. Kiedy weszłam do domu postanowiłam się umyć i położyć spać. W końcu mamy sobotę.

W efekcie obudziłam po 14. W sumie to nie tak późno. Musiałam iść do sklepu, bo w lodówce pustki, a śniadanio-obiad trzeba zjeść. Jednak po wyjściu z bloku, nie dane mi było zrobić nawet pięć kroków, gdy wpadłam na chłopaka z klubu.

- Hej Oli. Jestem Damian, pamiętasz mnie?

Hej, nazywam się Olivia Blue i tak zaczyna się opowieść o niesamotnej singielce.