Geçmişin İzleri( Devam Edicek)

Dışarıdan gelen yağmur damlalarının acı isyanlarına her baktığımda kendi hayatımıda onlara benzetirdim biraz. O her bir damla yere düşerken acılarıyla, hüzünleriyle beraber yere düşüyorlardı bense daha acılarımı dışarıya bile çıkaramazken içimde hapsederdim onları Bir Mahkum gibi...
camdan bakmaya devam ettim. Yağmuru izlemeye dışarıda ki olumsuz kötülüklere karşı yaşayan insanlara bakmaya biraz daha devam ettim. Oysa hep kendi acılarımı büyük sanırdım yada kimsenin benimkisi gibi bir acısının olmadığını...
Ama bu düşüncem sadece kendimi birazda olsa soyutlamak içindi. Tükenmiştim. Ve bu tükenmişliğim gün geçtikçe devam ediyor her defasında beynime bir ok misali sanki durmadan oradan ayrılmadan hatırlatmaya devam ediyordu.Derin bir sıkıntıyla dışarıdaki insanlara bakmaya son verdim. Elimde olan kitaba birazdaha bakmaya devam edip hangi sayfada kaldığımı açtım ve o sayfayı bir göz geçirdim ve dikkatimi çeken sözü kendi kendime söylemeye başladım. İz Bırakanlar Unutulmaz....