KAYBOLAN UMUTLAR

Acımasız insanlar,

Hiç mi düşünmezler ki o insanın da bir kalbi var. Hiç mi düşünmezler onun üzüleceğini. Hiç mi anlamazlar ki onun kalbini kıracağını. Onu acıtacağını. Hiç mi bilmezler kalp kırmak kul hakkıdır .

O da senin gibi bir insan . O da senin gibi yaşamaya çalışan, yaşamayı hak eden bir insan. Onun da mutlu olmaya hakkı var. O da senin gibi nefes alıp veriyor. O da düşüneliyor. O da anlıyor çevresinde olanları. Her insan gibi.

Bilmiyor musun ? Ey insan! Onunda hayalleri var. O da geleceğinin hayalini kurarak uyuyor.

Sen ki onu, nasıl hayallerinden vazgeçebileceğini, nasıl kahrolacağını düşünmeden konuşursun . Yazık değil mi ona ? Onun ne suçu var.

Çek pençelerini ondan . Uzaklaş . Bırak da yol alsın ömrün seyranlık yer haline gelmiş o çukurlu yollarında.

Hayal ..

İnsanı ayakta tutandır, hayata bağlayandır hayal .

Hayal et . İnsanların başkalarını yargılamadığı dünyayı .

Hayal et .. Herkes mutlu . Herkeste bir gelecek sevinci hayali..

Etrafındaki güzellikleri görebilen gözleri hayal et. Herkesin yardımlaştığı , birbirini sevdiği, küfrün olmadığı , hakaretin olmadığı , herkesin eşit olduğu bir dünya hayal et...

Ne de güzel,
ne de inanılmaz!

Ama ah o acımasız insanlar hayallerimize bile karışıyorlar!!

Son kalan umudunu da kaybetmek diye üzereyken düşün...

GEÇER

Geçmeli...

KAYBOLAN UMUTLARIMIZ,

KAYBOLMAMALI ...••