Dit is een gedicht waar mijn vader geen tijd meer voor me heb en mijn mentor me problemen doorverteld

over een mandarijn en vele dinsdagen na elkaar - alles oranje.

Gedichtjes over mentale gezondheid

Een flikkerend straatlantaarn gebruikt als metafoor voor een beschadigd vertrouwen. Een spiegelbeeld voor het ik-figuur dat ooit open en warm vertrouwde, maar al snel leerde hoe openheid zich tegen kan keren. Het haperende licht is de belichaming van de voorzichtigheid die ontstaat na herhaald gekwetst te worden: "een licht dat nog wel wil schijnen, maar eerst aftast of het veilig is."

Liefde maar, niet als het romantische ideaal dat in verhalen wordt verheerlijkt, maar als een complex, vaak verkeerd begrepen menselijk verlangen. Het confronteert de lezer met de spanning tussen mythe en werkelijkheid: liefde als licht tegenover liefde als schaduw. Het ontmantelt de klassieke romantiek van heilige teksten tot Romeo en Julia en toont hoe vaak verlangen, honger en behoefte worden verward met echte verbondenheid. Tegelijk legt het bloot dat liefde op zichzelf geen loyaliteit garandeert, omdat loyaliteit een bewuste keuze is en geen gevoel. Relaties die gebouwd zijn op tekort komen wankelen zodra iemand zichzelf vindt. Ondanks deze kritische blik blijft er een zachte hoop aanwezig.

Nutella kan zo verslavend zijn, tot je ontdekt hoe ongezond het is. En dan blijft het nog verleidelijk...

Een dag uit het leven van Celia

Korte verschillende verhaaltjes/gedichtjes die je vast doen denken aan je eigen leven (zelf geschreven) *Gevoelige informatie* *Kan trauma's opleveren*

heen en weer

Ik ben niet goed in "gevoelens uiten", maar wanneer ik een gedicht schrijf, komen de woorden er zo uit. Dit is mijn manier van dingen verwerken, mijn manier om mijn verhaal te delen, mijn manier om erover te praten.