Assassin's Creed Syndicate

Assassin's Creed Syndicate

  • WpView
    Reads 2,411
  • WpVote
    Votes 254
  • WpPart
    Parts 54
WpMetadataReadComplete Mon, Jun 25, 2018
Λονδινο, 19ος αιωνας. Οσο μπορω να θυμιθω, παντα ηθελα να γινω κομματι του Λονδινου. Κομματι της μεγαλυτερης πολη στον κοσμο στην μεγαλυτερη στιγμη της. Αν το εχετε σκεφτει ποτε αυτο, τοτε ειστε εντελος ηληθιοι. Επιστημη, προοδος, τεχνολογια, ειναι ολα συμφωνια με το Διαβολο. Οταν κλεβεις απο τους πλουσιους ειναι εγκλημα, οταν κλεβεις απο τους φτοχους... ειναι Καπιταλισμος. Ειναι το πως φτιαχνουμε εναν καλυτερο κοσμο... Μαχομαστε για δικαιοσυνη, μαχομαστε για να επιβιωσουμε. Μπορει να μη ψαχνετε για πολεμο, μα ο πολεμος ψαχνει για εσας. Για τον αδερφο μου. Για την αδερφη μου. Για το Λονδινο. Για την Οικογενεια... 25/6/2017-10/6/2018
All Rights Reserved
#41
action
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • ΑΝΑΡΜΟΣΤΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ - ΣΙΡΟΚΟΣ
  • ΑΝΑΡΜΟΣΤΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ - ΓΙΑΣΕΜΙ
  • Hades...
  • ΑΝΑΡΜΟΣΤΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ - Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ
  • Angel:Hectors Son...
  • Όσα χρόνια κι αν περάσουν #Wattys2016
  • Hector:Hades Son...
  • 𝐖𝐡𝐚𝐭 𝐭𝐡𝐞 𝐬𝐤𝐲 𝐭𝐨𝐨𝐤 𝐟𝐫𝐨𝐦 𝐮𝐬
  • ...and they lived happily ever after #Wattys2016
  • Σε Χρειάζομαι

ΡΟΜΑΝΤΙΚO ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΕΠΟΧΗΣ. ...Τις λαγόνες του σάρωναν κύματα έξαψης στη σκέψη της και μόνο. Ο φαλλός του σκληρός ασφυκτιούσε μέσα στο εφαρμοστό, δερμάτινο παντελόνι του. Ήθελε απεγνωσμένα να τον ανακουφίσει με το ερωτικό χάδι αυτής της όμορφης γυναίκας, που εξαιτίας της δεν μπορούσε πλέον να πλαγιάσει με καμία άλλη. Αξιοθρήνητα αδύναμος, ανίκανος να ελέγξει τα ένστικτά του στάθηκε έξω από την πόρτα της. Μην πιστεύοντας και ο ίδιος στον εαυτό του, σήκωσε το δεξί του χέρι σε σχήμα γροθιάς και κτύπησε τρεις φορές πάνω στο ξύλο κάνοντας το μπρούτζινο ρόπτρο να αναπηδήσει. Αφουγκράστηκε, μα δεν ακούστηκε κανένας ήχος, ούτε βήματα να πλησιάζουν. Είδε το χέρι του να κτυπάει πιο δυνατά άλλες τρεις φορές την πόρτα. Το ένιωσε ξένο όχι δικό του. Η λογική του ωρυόταν να φύγει από εκεί, να περισώσει έστω ένα μικρό κομμάτι της αξιοπρέπειας του απέναντι σε εκείνην, γιατί ήδη ντρεπόταν για τον εαυτό του...

More details
WpActionLinkContent Guidelines