ZEZE

Annesinin cansız bedeni küçük kızın üzerindeyken ve her yeri yapış yapış kan olmuşken, bir söz vermişti: Annesinin intikamını alacaktı!
Zenan Şahoğlu nam-ı diğer ZEZE, intikamını en güzel şekilde aldı. Fakat bu intikam ondan çok şey götürdü. O zaten o gün, o parkta, annesi son nefesini verirken tüm benliğini yitireceğinin farkındaydı. Onun için bir sorun yoktu. Nasıl olsa babası öldükten sonra onunda bu dünyada bir işi kalmayacaktı. O sadece annesinin son isteğini yerine getirmeyi bekliyordu. Fakat ZEZE'nin hesaba katmadığı bir şey vardı ki adı kaderdi. Hayat henüz onun rotasını belirlememişti...
***
''Bazı insanlar vardır. Ateş olur etrafındaki herkesi ve her şeyi cayır cayır yakarlar. Kül eder, sonsuzluğa üflerler. Bazı insanlar vardır. Başlı başına bir buz kütlesidirler. Onlarda etrafındaki herkesi ve her şeyi dondururlar.''
Beni dikkatle dinliyor, gözlerini gözlerimden bir an olsun ayırmıyordu.
''Peki sen hangisisin?'' diye sordu gözleri gözlerime kilitlenmişken.
''Ben ne sadece ateşim, ne de sadece buz. Hem ateşim hem buzum. Aynı anda hem yakar hem de dondururum. Öyle bir hale gelir ki karşımdaki insan, kendini bir an yerin yedi kat dibinde, bir an göğün yedi kat tepesinde bulur. Bende siyah beyaz yok! Bende yaz kış, sıcak soğuk yok! Bende araf var. Ben belirsizim. Şimdi sen benim arafımda, bunca belirsizliğin içinde yaşamaya, yanmaya donmaya ve hatta yok olmaya talip olduğunu mu söylüyorsun?''
''Evet.'' Saniyesinde cevap vermişti soruma. Gözlerine dikkatlice bakıyordum fakat tereddüt namına hiçbir şey yoktu.
''Emin misin Karan?''
''Eminim Şahoğlu.''
***
ZEZE her şeye rağmen yeniden hayata dönmeye karar verecek miydi? Peki ya her şeyin ailem dediği insanların bir planı olduğunu öğrenince ne kadar sakin kalabilecekti? ZEZE'nin gazabı kimleri yutacaktı? Bu hayatta her şey, bilhassa ihanet, yalan affedilebilir miydi?