Martyna i Piotr
- LETTURE 20,834
- Voti 819
- Parti 76
Potrebbe anche piacerti
Dym
Stałem pod drzewem, z oczami pełnymi łez. Dookoła było pełno płaczących ludzi. Płakali przeze mnie. Widziałem trumnę. Piękną, lakierowaną trumnę. Była otwarta. Widziałem jej rodziców. Płakali. Ne mogli uwierzyć, że ona... że ich córka to zrobiła. Zabiła się. Przeze mnie. Po pogrzebie zgłoszę się na policję. Dla niej. ,,Ponieś konsekwencje". Umarła na moich rękach. Patrzyłem na jej śmierć. I nic nie zrobiłem. Nie wiem jak długo stałem w tej uliczce. Dziesięć minut, pół godziny, godzinę... Znalazł mnie Nick. O nic nie pytał. Nie musiał. Och, co ja narobiłem!? Przepraszam cię Alex. Przepraszam! Jest mi tak cholernie wstyd! Tak cholernie przykro... Ale ty już tego nie słyszysz. Nie widzisz moich łez. Ja twoje widziałem. I tak strasznie tego żałuję! To jak żyjemy ma wielki wpływ na to, w jaki sposób umrzemy. Do końca swojego życia będę wiedział, że to ja cię zabiłem. To moja wina, wiem. Przepraszam? Nie... Za późno. Ile trzeba znieść, żeby mówić, że ma się problem? Ile trzeba się nacierpieć, żeby ludzie zaczęli brać cię na poważnie? Żeby przestali traktować cię jak nastolatka, która ,,dojrzewa"? Żeby przestali powtarzać, że ,,w twoim wieku to normalne"? Dużo. Bardzo, bardzo dużo. Czasem aż za dużo. A kiedy człowiek próbuje znieść więcej niż umie, to robi się nieciekawie. Alex próbowała. Ale przegrała tę walkę. Walkę z samą sobą. Dlatego trzeba umieć zauważać problem. U siebie, u przyjaciela, u wroga. Zanim będzie za późno. Jeżeli umiesz powstrzymać falę czyjegoś smutku, zrób to. Teraz. Bo jutro może już być za późno. Nie powtarzaj mojego błędu. Normalni ludzie nie niszczą innych ludzi. Zapamiętaj. Przepraszam, Alex. Żegnaj.Completa
Cardverse |aph|
Matthew, syn władczyni królestwa Karo i jego przyszły następca, rozpoczyna długą, ale fascynująca podróż po trzech, niezwykłych krainach, jakimi są Trefl, Kier oraz Pik. Towarzyszyć mu w podróży będzie jeden z najmniej rozgarniętych Jokerów tego świata, Gilbert. |Uwagi.| Postacie: Większość bohaterów których do tej pory zobaczyliśmy w Hetalii. Jedynie pozwoliłam sobie na fem!Francję która jest nadal Królem Karo. Matthew oraz pozostałe nacje zostały przypisane wybranym przeze mnie królestwom, niektóre otrzymały ode mnie również imiona. + Pod koniec rozdziałów postaram się dodać listę, występujących w nim postaci abyście się w tym nie pogubili. Jest to AU na bazie Cardverse. | Hetalia: Axis Powers" Hidekaza Himaruyi.Completa
Czy siedem jest szczęśliwą liczbą?
Książka napisana przeze mnie, fabuła wymyślona, książka jest o rodzinie Monet. 12-letnia Rosie, mieszka ze swoją siostrą, mamą i babcią. Gdy mama z babcią wracają ze szpitala, czeka ich straszny wypadek. Co będzie z Rosie i Hailie? Czy będą mieszkać razem, czy oddzielnie? Czy Rosie będzie pokochana przez swoich braci? Kto wie, przeczytajcie tą opowieść i sami się przekonajcie.
DISAPPEARING CHILDREN
Dorosła Jennifer Walther razem ze swoim synem Jacobem świętowali jego urodziny w letni wieczór, który spędzała razem z przyjaciółmi. Po odstawieniu dziecka do spania usłyszała przerażające krzyki swojego syna. Jednak gdy przybiegła, było już za późno. Nastoletnia grupa w Woodsboro porywała dzieci. Było to ich hobby. Policja ani razu nie zdołała ich znaleźć, a co dopiero złapać i zamknąć w więzieniu. Wychodzi więc na to, że Jennifer razem z przyjaciółmi i rodziną będzie musiała rozwikłać sprawę dotyczącą wzrastających porwań w mieście. Ale sytuacja z dnia na dzień będzie się pogarszać, gdyż wszyscy będą jej kłamać prosto w twarz.Completa
Gdzie zaczyna się tajemnica, kończy się sprawiedliwość.
Prawda o istnieniu antropomorficznych personifikacji państw wychodzi na jaw. Cały świat szaleje i miota się między szokiem a wyparciem. Jak poradzą sobie w tej nowej rzeczywistości personifikację, które nauczone były życia w ukryciu z dala od kamer i aparatów?Completa
Miłość jak malowana||Nathanette
Marinette i Adrien byli kochającą się parą i nic nie zwiastowało rychłego końca ich związku. Załamana Marinette znalazła oparcie w Alyi i... rudowłosym artyście Nathanielu Kurtzbergu, który od dawna się w niech podkochuje. W tym samym czasie do Paryża przybywa Pietra Fyodorovicz Smyrnov, który nie cofnie się przed niczym, by zdobyć swoje cele. Ten dwudziestoletni szaleniec jest posiadaczem umiejętności dzięki, której może skopiować każdą super moc. Biedronka i Czarny Kot będą walczyć nie tylko z Akumami Władcy Ciem, ale również z tym "miłym" panem.Completa
The last hope // Cameron Dallas
Opowiadanie jest w trakcie korekty 12/44. Przy poprawie pomagała @xSatinax ; )) Od Thomasa: Chcesz jutro wpaść na mecz, w którym będę grał? Na mojej twarzy momentalnie pojawił się uśmiech. Będę mogła znowu się z nim zobaczyć, a co najważniejsze zobaczę jak gra! Ucieszyłam się i odpisałam. Ja: Z miłą chęcią. ;) Thomasa: To zgadamy się w szkole. W takim razie do zobaczenia jutro w szkole :) Ja: Do zobaczenia ;) Do końca dnia uśmiech nie schodził mi z twarzy. Layla także to zauważyła. Mogłam wreszcie przyznać, że ten dzień był jednym z najlepszych dni od paru miesięcy. Czas wreszcie się pozbierać niezależnie co mnie jeszcze czeka. Nie bój się kochać. Wspomnienia zostaną na zawsze... #223 miejsce w ff - 30.05.16 #219 miejsce w ff - 16.08.16 #235 miejsce w ff - 18.08.16. #229 miejsce w ff - 19.08.16 Cudowną okładkę wykonała @mirror_things ❤PolecamCompleta![Siostry Black: Nowa Wojna [4]](https://img.wattpad.com/cover/246991974-256-k678282.jpg)
Siostry Black: Nowa Wojna [4]
Kiedy już wszyscy myślą, że jest dobrze, nagle wszystko się zmienia. Czy uda się uratować Narcyzę i odnaleźć Elise? Czy napastnik działa w pojedynkę, czy w grupie i czy uda go się schwytać? To wszystko i więcej w tej części opowieści.Completa
Stałem pod drzewem, z oczami pełnymi łez. Dookoła było pełno płaczących ludzi. Płakali przeze mnie. Widziałem trumnę. Piękną, lakierowaną trumnę. Była otwarta. Widziałem jej rodziców. Płakali. Ne mogli uwierzyć, że ona... że ich córka to zrobiła. Zabiła się. Przeze mnie. Po pogrzebie zgłoszę się na policję. Dla niej. ,,Ponieś konsekwencje". Umarła na moich rękach. Patrzyłem na jej śmierć. I nic nie zrobiłem. Nie wiem jak długo stałem w tej uliczce. Dziesięć minut, pół godziny, godzinę... Znalazł mnie Nick. O nic nie pytał. Nie musiał. Och, co ja narobiłem!? Przepraszam cię Alex. Przepraszam! Jest mi tak cholernie wstyd! Tak cholernie przykro... Ale ty już tego nie słyszysz. Nie widzisz moich łez. Ja twoje widziałem. I tak strasznie tego żałuję! To jak żyjemy ma wielki wpływ na to, w jaki sposób umrzemy. Do końca swojego życia będę wiedział, że to ja cię zabiłem. To moja wina, wiem. Przepraszam? Nie... Za późno. Ile trzeba znieść, żeby mówić, że ma się problem? Ile trzeba się nacierpieć, żeby ludzie zaczęli brać cię na poważnie? Żeby przestali traktować cię jak nastolatka, która ,,dojrzewa"? Żeby przestali powtarzać, że ,,w twoim wieku to normalne"? Dużo. Bardzo, bardzo dużo. Czasem aż za dużo. A kiedy człowiek próbuje znieść więcej niż umie, to robi się nieciekawie. Alex próbowała. Ale przegrała tę walkę. Walkę z samą sobą. Dlatego trzeba umieć zauważać problem. U siebie, u przyjaciela, u wroga. Zanim będzie za późno. Jeżeli umiesz powstrzymać falę czyjegoś smutku, zrób to. Teraz. Bo jutro może już być za późno. Nie powtarzaj mojego błędu. Normalni ludzie nie niszczą innych ludzi. Zapamiętaj. Przepraszam, Alex. Żegnaj.
Più dettagli