The End

The End

Reads 300
Votes 70
Parts 11

Ongoing

Last published Wed, Jun 27, 2018

Gerçekten şu "âşk" zımbırtısı denen şeye inanıyor musunuz? Ben inanmıyorum. Yani onunla tanışmadan önce inanmıyordum. Size nasıla anlatsam ki böyle onu görünce nefesim kesiliyor ve onun güzelliğine hayran hayran bakıyorum. Hatta yanımdakilerin bazen beni bu konuda uyardıkları zamanlarda oluyor. Ama kimse onun bu kadar güzel olduğunu bilmiyor. Kimse onun bana söyleyeceği sözcükleri kendime saklayacağımı Bilmiyor. Hani böyle bir şey onu mutlu eder siz de onu kıskanırsınız.Ben kıskanmadım. Onu eğer o şey mutlu ediyor ise beni de ediyordu. Onu mutlu eden şeyler beni de mutlu ediyordu... Berfu..

All Rights Reserved

Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.

You may also like

MOR SÜTYEN (Yarı Texting)

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

Content Guidelines