UÇURUM KELEBEKLERİ

Yalnız, yapayalnız bir hayat baş edecek kadar güçlü değilim. Bacaklarım beni taşımaktan yorgun artık. Kalbim bu baskıya direnemiyor. Herkesi herşeyi kaybetmek bu kolay değil sözcükler boğazımda dizili, nefesim kesiliyor herkesten önce annem bile beni yalnız bırakıyor. 17 yaşımdayım. Üstlendiğim şeyler beni olgunlaştırıyor. Bu yaştaysanız ve yapayalnızsanız -dibine kadar- bu çekilmez oluyor. Şimdi hayat eskisinden daha zor.Ölüm, korkutmuyor fakat içinde yatanlar canımı yakıyor. Yanıyor, yanıyor ve yanıyor külleri savruluyor denizin kıyısına ve ben kaybolup gidiyorum. Sahildeki ayak izleri misali siliniyorum. Bitiyorum.