GECE

Bir hayat düşünün, yoktan var olan. Sigara izmaritlerinin rüzgarla tekrar canlandığını düşünün. Mutluluk hayatınızın her karesinden inatla çıkmazken, hayatınıza burnunu bodoslama dalan birini düşünün. Naparsınız?

Anneniz ve babanız bir hiçken, yaşamaya abinizle tutunuyorsanız, naparsınız?

Siyahlar içindeki örtüyle beyazlarınızı mı kapatırsınız? Gecenin karanlığına mı sığınırsınız? Boğulur musunuz hiçliklerle... Hayal kırıklıklarıyla... Umutlarla... Hatalarla.

Yaşar mısınız hayatı bile bile?

Ben yaşamak dedim. Bitmiş bir deftere bir sayfa daha ekledim. Temizlenirken karanlığa gömüldüm. Yaşarken öldüm. Hiç olmayacak insana aşık oldum. Umut barındırdım içimde, bir an yaşarım belki dedim. Her şeye rağmen.

Sonuç ne oldu peki? Yaşadım mı?

Koca bir HAYIR!

Yaşamak isterken bile battım ben karanlığa, kaçamadım pençelerinden, ölümlerden ölüm beğendim. Kör nokta oldum. Unutuldum!

Her şeye rağmen ben;

HİÇ OLDUM!

~*~ ~*~

"Sevebilir misin beni karanlığımla, tutabilir misin ellerimi bile bile, öpebilir misin başkasına değen dudaklarımı, en önemlisi bakabilir misin seni bitiren, yok eden o gözlere. Yapar mısın bunu? Yapabilir misin?"

Yapabilir miydim? Daha da karalıyabilir miydim üstümü? Boğulabilir miydim yoklukla? Nefes alabilir miydim onsuz?

"Yaparım." dedim buruk sesimle. Güldü o güzel gözlerinin içi, baktı bana aynı parıltısıyla.

"Her şeye rağmen mi?"ellerimi tuttu sıkıca. Alnımı onun alnına yaslayıp konuştum.

"Her şeye rağmen."

Ben, küllerimden doğan kız, uzayın dolunayı oldum adeta.

~*~ ~*~
Siyahın yok olduğu, gecenin aydınlandığı bir hikâye!

İki yazar, tek kitap!

Fonfik1 ve LeylaxFurkan buluştu.

Bakmadan geçmeyin!

Hazır mısınız karanlıkta boğulmaya?

Hadi o zaman!