My Asshole Husband

My Asshole Husband

  • WpView
    Reads 613,611
  • WpVote
    Votes 49,943
  • WpPart
    Parts 69
WpMetadataReadMatureComplete Thu, Jun 14, 2018
WpInfo
Fiction
Romance
"Λοιπον απομακρυνσου αυτην την στιγμη γιατι ορκιζομαι πως θα σε αφήσω στείρο!" Του ειπα αυστηρα και πηγα να ξανα απομακρυνθω αλλα με ξανατραβηξε κοντα του πιέζοντας με στους καρπους τοσο πολυ που τα χερια μου αρχισαν να μελανιαζουν. Οκ αυτο δεν ειχε καθόλου πλακα! "Αφησε με ρεε!!" Τσιριξα, αλλα η φωνη μου δεν ακούστηκε καν. Τα decibel της μουσικης ηταν πιο υψηλά απο την φωνη μου. Κανενας δεν ασχοληθηκε καν μαζι μου. "Μην γίνεσαι δυσκολη τωρα μωρο μου!" Αρχισε να μου αφηνει υγρα φιλια στον λαιμο και ορκιζομαι πως μου ερχοταν να ξερασω. Ξαφνικα η επαφη μας κόπηκε και τοτε ειδα μπροστα μας τον χουζμπαντ μου που ορκιζομαι πως δεν του ημουν ποτεεε τοσο ευγνώμων, τον επιασε απο τον γιακά και του εχωσε μια μπουνια στην μαπα οληη δικια του κάνοντας να παραπατησει. "Ποιος στο διαλο εισαι εσυ;" Γρυλισε εξαλλος ο βλακας καθως σκούπισε το αιμα απο την μυτη του. "Ο ΑΝΤΡΑΣ ΤΗΣ!" Story of 2017-2018 Enjoy but do not copy the story!
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Στα όρια.
  • Made in Hell
  • Για τον κολλητό μου
  • Αξ;ζει
  • Σε βλέπω και ερεθίζομαι
  • Σαν καλοκαίρι
  • Amnesia✔️
  • Tempting Devil
  • Παντρεύτηκα τον Διάβολο
  • Μαύρος Σκορπιός

Ήταν αργά το απόγευμα όταν συναντήθηκαν. Εκείνα τα λεπτά που ο ήλιος ανταμώνει για λίγο τη σελήνη. Περπατούσε αργά με τα χέρια στις τσέπες, όταν την είδε. Καθισμένη σε κάτι μαρμάρινα σκαλάκια, ανάμεσα σε μερικά αδιάφορα πρόσωπα. Τα κατακόκκινα μάτια του καρφώθηκαν πάνω της. Εκείνη, σαν από ένστικτο, γύρισε να τον κοιτάξει. Το μαύρο εγκλώβισε στα δίχτυα του το καφέ. Το ρούφηξε ως το μεδούλι και το φυλάκισε μέσα του. Ώσπου έγιναν ένα. Και η ανατολή έσμιξε με τη δύση. Και ο ήλιος αγκάλιασε το φεγγάρι. Και η Αυγή συνάντησε τον Lucas. Η άσπρη σκόνη φαινόταν τιποτένια πλέον στα μαύρα μάτια του. Και τα σκοτεινά σοκάκια της ψυχής του, φωτίστηκαν από το χαμόγελο της. Γιατί αυτό έκανε. Έδωσε όλο το φως που κρυβόταν τόσο μέσα της όσο και στο όνομα της. Και εκείνος ανταπέδωσε με το δικό του όνομα. Όσο, βέβαια, η γη, φωτίζεται απ'το φεγγάρι.

More details
WpActionLinkContent Guidelines