Sen Kıyılarım

Çocuksu hayaller ile başlamalıydım her güne ama her zaman farkındaydım beni bekleyen günleri.
Daha büyümeden anlıyordum, zorluğunu hayatın.
Oysa oynamam gereken bebeklerim, sürmem gereken bisikletim vardı.Her zaman dışlanan kenardan etrafta olan biteni izleyen ben oldum. Kendi başıma mutlu olmaya çalışarak büyümeye çalışırdım. Hayat bana bunu çocuk yaşımda öğretti. Ama umrumda değil!
Eskiden her sabah olduğu gibi uyanır uyanmaz babamın yanına gider, sırtına atlardım..
Annem sobayı yakmaya çalışırken ben de babamla oynardım.
Bana uzatılan küçücük bir el bile beni mutlu etmeye yeterdi fazla birşey istemezdim.
O günlerde bir ekmek ile yaşamayı bilirdik .Herşey olması gerektiği gibi olurdu.
Hayatın ne getireceğini bilmeden yaşardık . Her zaman hayatın iyi yönünü göreceğimi sanırdım çocukluk aklı ne kadar güzeldi. Bunun böyle olmadığını ise hayat bir gün uyandığımda resmen bana söylüyordu.
"Benim bu yüzümü de görme vaktin geldi" der gibi.
Şaşkın şaşkın olan biteni izlerken ve kulaklarımda yankılanan sesleri dinlerken ,
yüzümdeki o korkmuş ifademle döküldü kelimeler ağzımdan ..
"Anneciğim neler oluyor ?"
Hiç cevap alamadan izledim öylece ...
Ardından sarıldım küçük kardeşime ve gözümden akan bir damla yaşın acısını hissederek bıraktım boşluğa . Hiçbir şey yapamamak böyle bir duyguymuş meğer onuda öğrenmiştim.
Biraz sonra ortalık sakinleştiğinde, geçtiğini düşündüğüm de aslında hiçbirşeyin geçmediği farkettim..
Babam herşeyini toplamış gidiyordu...
"Nereye gidiyorsun babacığım ?" diyemeden gidişini izledim babamın.
Sadece izledim ..
Babasının eksikliği ile bir kız çocuğu nasıl büyürdü ki..
Ben büyüyorum.