Bottled Star

Bottled Star

  • WpView
    Odsłon 41
  • WpVote
    Głosy 6
  • WpPart
    Części 1
WpMetadataReadDla dorosłychW trakcie
WpMetadataNoticeOstatnia publikacja pon., sty 23, 2017
WpInfo
Fanfikcja
Shawn Mendes
Uma noite escura, não tenho inspiração, mas lembro de você, quem são os teus? Quem está contigo além de mim? Há sempre uma frestinha de luz na janela da alma, há sempre um pedido feliz quando você tem calma. No escuro da tua vida eu resolvo reacender por você, pelo sorriso que quero receber. E ainda me resta dúvidas entre qual caminho ir, entre o que vestir, o que escolher. Mas quem é você? É muito mais confuso, como crescer constantemente trocando de família, como se ser um escravo. Como nunca ter sentido um abraço, sair, sumir, foder com a vida por aí.. andar em círculos ou quadrados, acender um cigarro ou lembrar de você numa noite escura e fria, eu com a alma vazia lembrando do que deixou, a marca do teu rancor a marca dos antigos amores, todos os meus namorados e todos eles, os amantes enforcados, está tudo tão confuso, mas fico na minha, no ninho recluso dos corações machucados (...)
Wszelkie Prawa Zastrzeżone
Dołącz do największej społeczności pisarskiejOtrzymuj spersonalizowane rekomendacje dzieł, zapisuj ulubione dzieła w bibliotece oraz komentuj i głosuj, aby rozwijać swoją społeczność.
Illustration

To może też polubisz

  • Sapatos e Pessoas: Se não te servem, não são o teu número.
  • 𝕺 𝕯𝖊𝖘𝖙𝖎𝖓𝖔 𝖉𝖊 𝕾𝖆𝖓𝖌𝖚𝖊 - 𝚂𝚎𝚝𝚑 𝙲𝚕𝚎𝚊𝚛𝚠𝚊𝚝𝚎𝚛
  • tudo que ainda me restou
  • 𝓕𝓲𝓻𝓮 𝓲𝓷 𝓨𝓸𝓾𝓻 𝓔𝔂𝓮𝓼 - 𝓟𝓪𝓾𝓵 𝓛𝓪𝓱𝓸𝓽𝓮
  • "Consumed by the Darkness"
  • 𝙏𝙒𝙄𝙇𝙄𝙂𝙃𝙏 𝙂𝙄𝙍��𝙇  | 𝘾𝙪𝙡𝙡𝙚𝙣 𝙂𝙞𝙧𝙡
  • Ao contar de sete
  • Cupid | Narol

Existem alturas na vida em que a coisa fica feia. Descobres que aquele que achavas ser o fundo do poço, afinal não é, porque a porra do fundo do poço fica sempre um bocadinho mais abaixo. Mas sabes que mais? Também tu tens mais força do que aquela que achavas que tinhas. Tens mesmo. Por isso se diz que o frio é sempre do tamanho do cobertor. Aquilo que eu descobri com a viagem interior que comecei (e continuo) é que podemos (e devemos) aproveitar os "fundos do poço da vida" para nos impulsionarmos de volta à superfície. Descobri que somos sempre mais capazes do que o que julgamos ser e que as certezas que (achamos que) temos não têm nada de certo e é precisamente aí, nessa capacidade de procurar mais perguntas do que respostas, que a vida se faz. Descobri que quem não tem pé não pode dar coice, como diz a minha mãe. Isto trocado por miúdos, quer dizer que cada um de nós só dá de si aquilo que tem lá dentro. Dar mais ou menos depende de cada um, não de nós, por mais que gostássemos de poder mudar isso. Aprendi a aceitar que não é possível (além de ser absolutamente desnecessário e uma tremenda canseira) agradar a toda a gente e que aquilo que acham que sabem sobre ti não é problema teu. Quando a vida pega em ti e te deita ao tapete uma e outra vez, tens que lhe mostrar a tua veia de "sempre em pé". Vais cair, sim senhora, esfolar mãos e joelhos mais vezes do que gostarias, mas começas a levar cada vez menos tempo a levantar-te. Vais saber escolher melhor os combates que valem a tua energia. Chama-se resiliência e é a chave para uma existência feliz.

Więcej szczegółów
WpActionLinkWytyczne Treści