Boş Sokaklar

Evimdeydim her zaman ki gibi.Ama sanki sokağın kokusunu hissediyordum.Odamdaydım.Ama karanlık bana sokağın kasvetini anımsatıyordu.Son günlerde hep böyle oluyordu.Anlamsız korkular.Herşey o gün o sokakta olanlardan dolayı mıydı acaba? Düşünmek istemiyordum.Çünkü biliyordum ne zaman olumsuz düşünsem başıma çok çabuk geliyordu.Bu yüzden yataktan doğruldum.Gece 3 civarlarıydı tahminimce.Yine nefes nefese uyanmıştım uykumdan ve yatak yine terden sırılsıklamdı.Bir kuvvetle ayağı kalkıp tuvalete yöneldim.Işık yanmıyordu.Kapıdan salona doğru kafama uzatınca içerde masa süs lambasının yandığını gördüm.Ve saatler önce yanan tuvalet ışığının şimdi yanmaması iyice korku ekmişti içime ama kendi kendime "Sakin ol fazla abartıyorsun" telkinimle rahatlamaya çalıştım.Kapıyı kapatınca hiçbir şey görünmüyordu tuvalette.İçeri gidip telefonumu aldım tekrar tuvalete girdim.Telefonun ışığı işimi görebilirdi.Telefonun ışığını yakınca loş bir ortam oluştu.Yüzümü yıkadım.Kafamı kaldırınca soğuk terler her tarafımı sardı.Sanırım ayaklarımın artık gücü kalmamıştı.Buna dayanamazdı.Kalbimin dayanması ise mucize olurdu bunun karşısında.Çünkü aynada yüzüm görünmüyordu...
BOŞ SOKAKLAR YAKINDA.....