KİMSESİZ

Kimsesizlik vardı etrafımda. Çaresizlik her yerime bulaşmıştı.

Tek dayanağım bile bu dünyadan göçüp gitmişti. O sonsuzluğa, özgürlüğe kanatlarını açıyordu. Bir tek, bir tek o vardı. Ama şimdi o bile yok. Tamamen yalnızım.

Artık bu şehirde sadece geceler benim dostum. Karanlığın içime dolu dolu işlediği o vakit...

Benim ne annem ne de babam var. Onlar benim için sedece bir HİÇ. Benim kimsesizliğimde boğulup çırpındığımı göremiyecek kadar aciz insanlar. Tekim bu dünyada tek. Bir kimsesiz...

Peki ya Pamir?