KİMSESİZ

KİMSESİZ

iremcavidansonsuzluk

Reads 31
Votes 0
Parts 3

Ongoing

Last published Mon, Jan 23, 2017

Kimsesizlik vardı etrafımda. Çaresizlik her yerime bulaşmıştı. Tek dayanağım bile bu dünyadan göçüp gitmişti. O sonsuzluğa, özgürlüğe kanatlarını açıyordu. Bir tek, bir tek o vardı. Ama şimdi o bile yok. Tamamen yalnızım. Artık bu şehirde sadece geceler benim dostum. Karanlığın içime dolu dolu işlediği o vakit... Benim ne annem ne de babam var. Onlar benim için sedece bir HİÇ. Benim kimsesizliğimde boğulup çırpındığımı göremiyecek kadar aciz insanlar. Tekim bu dünyada tek. Bir kimsesiz... Peki ya Pamir?

All Rights Reserved

Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.

You may also like

MOR SÜTYEN (Yarı Texting)

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

Content Guidelines