YASAK

Koşuyordum. Daha ne kadar dayanabileceğimi bilmediğim kalbim ağzımda atmasına rağmen , artık koşmaktan mahvolmuş ayakkabılarımın tabanları yırtılmak üzere olmasına rağmen yukarı ,aşağı, sağa, sola girebildiğim tüm deliklerden geçerek koşuyordum. Arkamda kaçtığım yetimhanenin görevlilerinden abiler varken küçücük yaşıma rağmen koşuyordum. Yakalanacağımı da en sonunda göreceğim işkenceleri de biliyordum. Ama ben pes etmezdim. Ölmeden önce babama söz verdiğim gibi bu hayatta olduğum sürece asla pes etmeyeceğim.

Son kez arkama baktım ve gözüme kestirdiğim arabanın üstüne tırmanarak duvarın üstünden diğer tarafa atlamadan önce kalan son gücümle bağırdım.

"Beni dinleyin ucubeler. Beni dinle ey İstanbul. Ben Dora Soygun , yaşadığım sürece hiçbir şekilde pes etmeyecegim"